ساعت 3 شب بود كه صداي تلفن، پسري را از خواب بيدار كرد. پشت خط مادرش بود. پسر با عصبانيت گفت: چرا اين وقت شب مرا از خواب بيدار كردي؟

مادر گفت: 25 سال قبل در همين موقع شب تو مرا از خواب بيدار كردي؟ فقط خواستم بگويم تولدت مبارك. پسر از اينكه دل مادرش را شكسته بود تا صبح خوابش نبرد، صبح سراغ مادرش رفت.

وقتي داخل خانه شد مادرش را پشت ميز تلفن با شمع نيمه سوخته يافت... ولي مادر ديگر در اين دنيا نبود.

كار بدون نظم و بي حساب و كتاب را به آش شله قلمكار تشبيه مي كنند.
 ناصرالدين شاه سالي يك روز در فصل بهار به شهرستانك از ييلاقات شمال غرب تهران و بعدها به قريه سرخه حصار، واقع در تهران مي رفت (نذر ناصرالدين شاه اين بود كه در موقع بروز بيماري وبا در قرية شهرستانك آشي پخته و با تناول آن شفا يافته است. به همين جهت آن آش را به گردن او حق بزرگ و ثابتي است و هر ساله بايد خاطرة خوش آن را تجديد كرد) به فرمان او دوازده ديگ آش بر بار مي گذاشتند كه از قطعات گوشت چهارده راس گوسفند و انواع خوردنيها تركيب مي شد. كليه اعيان و اشرفا و رجال و شاهزادگان و زوجات شاه و وزرا در اين آشپزان افتخار حضور داشتند و جمعا به كار طبخ و آشپزي مي پرداختند. وزرا و امرا و روسا در چادرها و خيمه ها جمع مي شدند و سبزي آش را پاك مي كردند. نسوان و خواتين محترمه كه در مواقع عادي و در خانه خود دست به سياه و سفيد نمي زدند، در اين محل در پاي ديگ آشپزان براي روشن كردن آتش و طبخ آش از بر و دوش و سروكول هم بالا مي رفتند تا هر چه بيشتر مورد لطف و عنايت قرار گيرند. خلاصه هر كس به فراخور شان و مقام خويش كاري انجام مي داد تا آش مورد بحث حاضر شود چون اين آش تركيب نامناسبي از غالب ماكولات و خوردنيها بود. لذا هر كاري كه تركيب ناموزن داشته باشد آن را به آش شله قلمكار تشبيه مي كنند.

 وقتی این صحنه ها را می بینی و یا در محل کارت با مردان و زنان آفتاب سوخته ای مواجه می شوی که از قهر طبیعت آن هم در کویر یزد به ستوه آمده اند تازه می فهمی که چرا نیاکان ما از خشکسالی به عنوان دیو یاد کرده و این جمله و به عبارت بهتر این نیایش کوروش کبیر در ذهنت تداعی می شود که

           " خداوندا! کشورم را از دشمن، خشکسالی و دروغ بپا"

 

خبرنگار ايسنا؛ سميه ايمانيان به طبقه‌ي هفتم رسيديم و زنگ در را زديم. در كه باز شد، گويي زمان به عقب بازگشت. رنگ و بوي خانه سال 1307 در كوهنبان كرمان يا چند سالي بعد از آن‌را در ذهنت تداعي مي‌كرد. در خانه‌ي استاد در تهران بوديم. به هر طرف كه نگاه مي‌كنيم، نشانه‌هايي را از زمان‌هاي دور با تكنولوژي مخصوص خود مي‌بينيم. راديو و تلويزيون در گوشه‌اي از اتاق و وسايل كشاورزي و قيچي قالي بر ديوار آويزان بودند، چراغي نيز زينت‌يافته با مصرع «اگر چراغ بميرد، صبا چه غم دارد؟» و شعرهايي از حافظ و ديگر نام‌آوران ايراني روي ميز. نور فانوس، روشنايي خانه بود و گهواره‌اي مملو از اشياي قديمي در كنار پنجره‌اي كه رو به دنياي جديد صنعتي گشوده مي‌شد و اشيايي كه رنگ و بوي گذشته را داشتند، مانند نوزاد شيرخواري درون گهواره، چشم انتظار دست نوازشگر پدر بودند كه به‌حتم هرچند روز يك‌بار براي زدودن غبار آن‌ها هم كه شده دستي بر سر و رويشان مي‌كشد. منتظر نشستيم روي مبل‌هايي با روكش گليم كه دورتادور يك كرسي با كاربري ميز چيده شده بودند و انتظار ديدن مردي را كشيديم كه بيش از همه به ارزش‌هاي فرهنگي اين‌گونه اشيا آگاه بود و روزگار خود را در كنار آن‌ها با تلاش براي كسب بالاترين مدارج علمي در زمينه‌هاي مختلف ادبيات فارسي و شناخت آداب و رسوم و فرهنگ مردم گذرانده است. به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، دكتر محمود روح‌الاميني مانند هميشه ساده و بي‌آلايش با لبخندي بر لب، چشماني پراميد و لباسي يك‌دست سفيد به رنگ موهايش كه نشان از عمر پرتلاش او دارد، به اتاق وارد شد؛ به احترام استاد ايستاديم و او پس از خوش‌آمد‌گويي كنار ما نشست. از خودش گفت، از اين‌كه چگونه در 11 سالگي با الاغ براي كسب علم از كرمان خود را به تهران رسانده است، از مدير مدرسه ـ آميرزا برزو آميقي ـ كه چگونه چوب به دست، دانش‌آموزاني را كه نمره‌ي كم مي‌گرفتند، فلك مي‌كرد. از چگونگي همراهي‌اش با عشاير براي بررسي وضعيت زندگي آن‌ها گفت و اين‌كه چگونه با پشتكار و تلاش در سال 1334 ليسانس ادبيات فارسي و سال 1339 ليسانس علوم اجتماعي خود را از دانشگاه تهران گرفت و در همان سال براي ادامه‌ي تحصيل به فرانسه رفت و سال 1347 از دانشگاه سوربن فرانسه موفق به كسب دكتري در رشته‌ي مردم‌شناسي شد. استاد تعريف كرد كه وقتي مدرك دكتري را گرفتم، به كوهنبان و نزد اقوام بازگشتم. آن‌ها من را آقاي دكتر صدا مي‌زدند و همين باعث شد تا يكي از پيرمردهاي روستا بپرسد، اين دكتر، دكتر چيست؟ به او پاسخ دادند كه «بيماري مردم‌شناسي»! روح‌الاميني براي مداواي اين بيماري پس از تدريس ادبيات فارسي در سال‌هاي 1334 تا 1339 در مركز تحقيقات فرانسه (C.N.R.S) به مطالعه و پژوهش پرداخت و سپس تدريس و پژوهش‌هاي خود را در زمينه‌ي مردم‌شناسي در سال‌هاي 1348 تا 1355 در دانشگاه تهران ادامه داد و دوباره به‌مدت سه سال به تدريس مردم‌شناسي در دانشگاه AIX فرانسه رو آورد و پس از بازگشت به ايران از سال 1358 تا 1376 با پايان خدمت رسمي آموزش و پژوهشي‌اش، تدريس و پژوهش را در گروه مردم‌شناسي دانشگاه تهران ادامه داد. توجه و علاقه‌ي او را به آداب و رسوم قديم، حتا در نام‌گذاري فرزندانش نيز مي‌توان ديد؛ «مانا» اصطلاحي از اعتقادات و آيين سرخپوستان، «سينا» الهه‌ي زرتشت و «شيوا» به‌معناي الهه‌ي رقص و آفرينش. محمود روح‌الاميني كه افتخار شاگردي مرحوم دكتر صديقي ـ بنيانگذار علوم اجتماعي ـ در ايران و آندره لورواگوران در فرانسه را داشته است، به‌عنوان يك مردم‌شناس كلاسيك، موزه‌ي مردم‌شناسي در كاخ گلستان، موزه‌ي حمام گنجعلي‌خان كرمان و مركز اسناد و آثار دانشگاهي در باغ نگارستان (دانش‌سراي عالي پيشين) را راه‌اندازي كرد و به عضويت شوراي مشاوران كتابخانه‌ي ملي در سال 1378 درآمد. از استاد درباره‌ي وسايل خانه‌اش كه هرچند قديمي بودند، ولي به سبكي زيبا چيده شده بودند، پرسيديم و او با آرامش و لبخند هميشگي‌اش درباره‌ي تك‌تك آن‌ها توضيح داد و آن‌ها را وسايلي مربوط به دو نسل گذشته معرفي و بيان كرد: هيچ موزه‌اي، وسايل زندگي امروز را ندارد. با اين حال، هيچ وسيله‌اي ثابت نمي‌ماند و تغيير مي‌كند و ما نيز مجبوريم، از اين تغييرات بگذريم و آن‌ها را نمي‌توانيم نگه داريم. استاد هرچند در زندگي اجتماعي‌اش اين اصل را رعايت مي‌كند، ولي به‌حتم در زندگي شخصي‌اش هم‌چنان پايبند گذشته‌اي است كه او را تا اين درجه‌ي علمي رسانده، مانند چراغ گردسوزي كه در زمان مكتب‌خانه براي درس خواندن از آن استفاده مي‌كرد و هنوز آن‌را نگه داشته بود. همان‌گونه كه هنوز خود را دانش‌آموز ادبيات فارسي مي‌داند و توصيه‌اش به دانشگاهيان، نخست خواندن و دانستن ادبيات فارسي است. از او كه نويسنده‌ي كتاب‌هاي «گردش با چراغ» (در مباني انسان‌شناسي)، «زمينه‌ي فرهنگ‌شناسي»، «در گستره‌ي فرهنگ»، «به شاخه نباتت قسم» (باورهاي عامه درباره‌ي فال حافظ)، «نمودهاي فرهنگي، اجتماعي در ادبيات فارسي»، «آيين‌ها و جشن‌هاي كهن در ايران امروز» و «فرهنگ و زبان گفت‌وگو» (به روايت تمثيل‌هاي مثنوي مولوي) است، خواستيم براي ما تفألي به حافظ بزند كه قبول نكرد و قسم به شاخ نبات حافظ را فقط مخصوص شب يلدا، شب زايش خورشيد دانست و كتاب حافظ را كتاب خانوادگي ايراني‌ها ناميد كه جايش روي تاقچه و كنار قرآن است. اين‌بار نوبت استاد رسيد كه از ما بپرسد و از خبرنگاري كه به عقيده‌ي او از مردم‌شناسي جدا نيست. او گفت: اگر خواستيد درباره‌ي كفن و دفن چيزي بنويسيد، فقط عكس گرفتن كافي نيست؛ تا زير تابوت را نگيريد و علاقه‌ي بقيه را به آن شخص نفهميد، نمي‌توانيد درباره‌ي آن بنويسيد. مشاهده بايد با مشاركت همراه باشد. روح‌الاميني از عشق گفت و علاقه‌اي كه به كسب آداب و رسوم مردم مختلف داشت؛ حرف مي‌زد و ما با گوش جان شنوا بوديم. كم‌كم زمان خداحافظي رسيد و ما كه تازه با محيط اخت شده بوديم، دل‌مان نمي‌آمد، از استاد و فضاي خانه‌اي كه يادآور زندگي آبا و اجدادي‌مان بود، دل بكنيم. او به هر كدام‌مان تحفه‌اي ارزشمند از آثارش داد و ما نيز خواستيم با او عكسي يادگاري بگيريم. استاد باز هم ما را تحمل كرد تا براي هميشه عكسي در قاب قلب‌مان از محمود روح‌الاميني داشته باشيم. (لازم به توضیح است که آقای دکتر روح الامینی در دهه کرمان شناسی پاییز ۱۳۸۲ در کنگره میمند حاضر شد و طی سخنانی از خاطرات اقامت حدود ۵۰ سال پیش خود در میمند سخن گفت.)

... من زنده ام چون ارتباط دارم.

 روز خبرنگار بر خستگی ناپذیران عرصه اطلاع رسانی مبارکباد.

پاره آجر روزي مردي ثروتمند در اتومبيل جديد و گران قيمت خود با سرعت فراوان از خيابان كم رفت و آمدي مي گذشت. ناگهان از بين دو اتومبيل پارك شده در كنار خيابان يك پسر بچه پاره آجري به سمت او پرتاب كرد. پاره آجر به اتومبيل او برخورد كرد. مرد پايش را روي ترمز گذاشت و سريع پياده شد و ديد كه اتومبيلش صدمه زيادي ديده است. به طرف پسرك رفت تا او را به سختي تنبيه كند. پسرك گريان با تلاش فراوان بالاخره توانست توجه مرد را به سمت پياده رو، جايي كه برادر فلجش از روي صندلي چرخدار به زمين افتاده بود جلب كند. پسرك گفت:"اينجا خيابان خلوتي است و به ندرت كسي از آن عبور مي كند. هر چه منتظر ايستادم و از رانندگان كمك خواستم كسي توجه نكرد. برادر بزرگم از روي صندلي چرخدارش به زمين افتاده و من زور كافي براي بلند كردنش ندارم. "براي اينكه شما را متوقف كتم ناچار شدم از اين پاره آجر استفاده كنم ". مرد متاثر شد و به فكر فرو رفت.... برادر پسرك را روي صندلي اش نشاند، سوار ماشينش شد و به راه افتاد .... در زندگي چنان با سرعت حركت نكنيد كه ديگران مجبور شوند براي جلب توجه شما پاره آجر به طرفتان پرتاب كنند! خدا در روح ما زمزمه مي كند و با قلب ما حرف مي زند. اما بعضي اوقات زماني كه ما وقت نداريم گوش كنيم، او مجبور مي شود پاره آجري به سمت ما پرتاب كند. اين انتخاب خودمان است كه گوش كنيم يا نه! داستان دوم يک روز وقتى کارمندان به اداره رسيدند، اطلاعيه بزرگى را در تابلوى اعلانات ديدند که روى آن نوشته شده بود: ديروز فردى که مانع پيشرفت شما در اين اداره بود درگذشت. شما را به شرکت در مراسم تشييع جنازه که ساعت ١٠ در سالن اجتماعات برگزار مى‌شود دعوت مى‌کنيم. در ابتدا، همه از دريافت خبر مرگ يکى از همکارانشان ناراحت مى‌شدند اما پس از مدتى، کنجکاو مى‌شدند که بدانند کسى که مانع پيشرفت آن‌ها در اداره مى‌شده که بوده است. اين کنجکاوى، تقريباً تمام کارمندان را در ساعت ١٠ به سالن اجتماعات کشاند. رفته رفته که جمعيت زياد مى‌شد هيجان هم بالا مى‌رفت. همه پيش خود فکر مى‌کردند: آاين فرد چه کسى بود که مانع پيشرفت ما در اداره بود؟ به هر حال خوب شد که مرد!آ کارمندان در صفى قرار گرفتند و يکى يکى نزديک تابوت مى‌رفتند و وقتى به درون تابوت نگاه مى‌کردند ناگهان خشکشان مى‌زد و زبانشان بند مى‌آمد. آينه‌اى درون تابوت قرار داده شده بود و هر کس به درون تابوت نگاه مى‌کرد، تصوير خود را مى‌ديد. نوشته‌اى نيز بدين مضمون در کنار آينه بود: آتنها يک نفر وجود دارد که مى‌تواند مانع رشد شما شود و او هم کسى نيست جز خود شما. شما تنها کسى هستيد که مى‌توانيد زندگى‌تان را متحوّل کنيد. شما تنها کسى هستيد که مى‌توانيد بر روى شادى‌ها، تصورات و موفقيت‌هايتان اثر گذار باشيد. شما تنها کسى هستيد که مى‌توانيد به خودتان کمک کنيد. زندگى شما وقتى که رئيستان، دوستانتان، والدين‌تان، شريک زندگى‌تان يا محل کارتان تغيير مى‌کند، دستخوش تغيير نمى‌شود. زندگى شما تنها فقط وقتى تغيير مى‌کند که شما تغيير کنيد، باورهاى محدود کننده خود را کنار بگذاريد و باور کنيد که شما تنها کسى هستيد که مسئول زندگى خودتان مى‌باشيد. مهم‌ترين رابطه‌اى که در زندگى مى‌توانيد داشته باشيد، رابطه با خودتان است. خودتان را امتحان کنيد. مواظب خودتان باشيد. از مشکلات، غيرممکن‌ها و چيزهاى از دست داده نهراسيد. خودتان و واقعيت‌هاى زندگى خودتان را بسازيد. دنيا مثل آينه است. انعکاس افکارى که فرد قوياً به آنها اعتقاد دارد را به او باز مى‌گرداند.

روایتگران ديمي  راویان هند چنین گفته اند: وقتي «فورهندي» پادشاه هندوستان شد، از ميان وزيران پدرش، وزيري انتخاب كرد بسيار باهوش و دانا كه در شجاعت و شهامت همانند نداشت. فورهندي اين وزير را بسیار دوست مي داشت، طوري كه وزيران ديگر از چشم او افتاده بودند. وزيران اين موضوع را مي دانستند و به او حسادت مي ورزیدند و هر روز نقشه اي مي كشيدند تا او را بركنار كنند.  روزي، اين وزيران دور هم جمع شدند و نقشه تازه اي كشيدند. آنها از طرف پادشاه قبلي نامه اي نوشتند كه: اي پادشاه بزرگ، من در آن دنيا خيلي خوشحالم. هيچ چيزي كم ندارم، اما دلم براي وزيرم تنگ شده است. كسي را ندارم كه با او همصحبت باشم. بايد وزيرم را هرچه زودتر پيش من بفرستي تا از تنهايي در بيايم.  وقتي نامه را نوشتند، مهر پادشاه را روي آن زدند و همان شب، در فرصتي مناسب، نامه را كنار تخت خواب پادشاه گذاشتند. صبح وقتي كه پادشاه از خواب بيدار شد، نامه را ديد و خواند. بلافاصله، وزير را صدا زد و گفت که نامه اي از آن دنيا رسيده است. پادشاه قبلي آن را نوشته و از من خواسته است كه تو را پيش او بفرستم. آماده باش كه بايد به آن دنيا سفر كني! وزير خود را نباخت و فهميد كه اين كار زير سر همان وزيراني است كه به او حسادت مي كنند. اين بود كه گفت: با كمال ميل، قبول مي كنم؛ اما خواهش مي كنم كه يك ماه دعا و نیایش کنم تا خداوند گناهانم را ببخشد. اگر گناهكار بميرم، مي ترسم که به جهنم بيفتم و نتوانم پيش پادشاه بروم.  فورهندي خواهش او را قبول كرد. وزير در ميداني نزديك خانه اش تپه اي بزرگ از هيزم درست کرد. از زير هيزمها، زمين را كند و راهی به طرف خانه خود نقب زد. بعد هم پيش پادشاه رفت و گفت: من آماده سفر به آن دنيایم و آمده ام تا از شما خداحافظي كنم.
  پادشاه نامه اي براي پدر خود (پادشاه قبلي) نوشت: به فرمان شما، وزير را به خدمتتان فرستادم. منتظرم كه اگر فرمان ديگري داريد، بفرماييد تا انجام دهم. وزير همراه پادشاه به طرف آن ميدان رفت. وزيران ديگر هم در ميدان حاضر بودند. وزير را در ميان هيزمها انداختند و با خوشحالي هيزمها را آتش زدند. وزير از راه زيرزميني فرار كرد و به خانه خودش رفت. چهار ماه تمام خودش را به كسي نشان نداد. بعد شبی براي پادشاه خبر فرستاد كه از آن دنيا برگشته است! پادشاه بسيار تعجب كرد. وزير پيش او رفت. تخت پادشاه را بوسيد و نامه اي را كه از طرف پدر پادشاه نوشته بود به دستش داد: وزير را به فرمان من فرستادي، بسيار متشكرم؛ ولي چون مي دانستم كه سرزمين شما نبايد بدون وزير باشد، او را به خدمت شما پس مي فرستم. خواسته ام این است که بقيه وزيران را پيش من بفرستي كه چند كار كوچك با آنها دارم. البته سر فرصت همه را برايت پس مي فرستم. پادشاه نامه را خواند و همه وزيران را صدا زد و گفت كه پدرش چه فرماني داده است. وزيران حيران شد و ندانستند كه چه جوابي بدهند و چه كار بكنند. آنها فهميدند كه اين كار نیز يكي از زيركيهاي وزير است، اما نمي توانستند حرفي بزنند و فرمان پادشاه را نپذيرند. اين بود كه بناچار در آتش دشمني خود سوختند.  

 دیشب در جستجوی تصاویر  کودکان در سایت گوگل بودم که ناگاه با دیدن تصویر دخترکی سودانی که سعی می کند خود را به مرکز کمکهای خارجی برساند اما از فرط گرسنگی و ناتوانی به زمین افتاده و لاشخور ی گرسنه تر مرگ او را به انتظار نشسته است دستانم سست و کرخ شد.

از دنیای طبقاتی، ماشینی و بدون روح و احساس امروزی خیلی بدم اومد. قبلا در یک شهر نسبتا محروم همین ایران خودمون خدمت می کردم؛ یک روز از شهردار آنجا پرسیدم در روز چقدر زباله در این شهر تولید می شود؟ جواب داد: ۱۳ تن. بعدا که حساب کردم متوجه شدم  از این مقدار ۱۳ تن زباله حدود ۴ تن آن مواد خوراكي است!!!. 

 البته این آمار مربوط به یک شهر محروم و عقب مانده کشور جهان سومی و توسعه نیافته ایران است که مردم آن با هزار جور مشکل دست و پنجه نرم می کنند. در کشورهای غربی شاید فرهنگ تغذیه بهتر باشد ولی نمونه های بسیار برجسته تری از اسراف در آنجا نیز مشهود است.

 انسان افسوس می خورد به اینکه در قرن بیست و یکم در یک دهکده جهانی چطور ما از حال همنوع و به عبارت بهتر هم ولایتی خود بی خبریم. این سازمان های عریض و طویل بین المللی چکار می کنند!؟

 این رسانه های مختلف دیداری و نوشتاری که به معرکه سیاسیون و قدرت طلبان تبدیل شده اند و مبلغ انواع وسایل مصرفی و غیر مصرفی هستند چرا دیگر دم از مخاطب محوری و انتقال نیاز مخاطب می زنند!

 آیا صدای فقر والدین این کودک آفریقایی را فریاد زدند؟ 

  سوالاتی از این قبیل به ذهن خیلی از ماها می رسد ولی در همین لحظه کودکان زیادی هستند که از گرسنگی نفس آنها به شماره افتاده و جلو چشمان مادر زجرکشیده و پدر غمزده ای که شرمنده زن و فرزند خود است مرگ را به انتظار نشسته اند.

 اما در مورد این عکس، بد نیست بدانید که کوین کارتر برای عکاسی از قحطی زدگان کشور سودان به آنجا رفته بود که در پشت تعدادی درخت صدای زمزمه واری شنید. وقتی به جستجوی آن پرداخت دختر لاغری را دید که تلاش می کرد تا خود را به مرکز غذا رسانی برساند. او دولا شد تا از آن کودک عکس بگیرد. در همین هنگام یک لاشخور در نزدیکی او به زمین نشست. درتاریخ 26 مارس 1993، روزنامه نیویورک تایمز این عکس را به چاپ رساند که کوتاه زمانی پس از آن توسط روزنامه های بسیاری تجدید چاپ شد. او پس از دریافت جایزه پولیتزر برای همین عکس در ساعت 9 شب 27 جولای 1994، تقریبا یک سال پس از انتشار عکس، خود کشی کرد. شایداین عکس و پیامدهای آن، عکاس حساس را به آستانه جنون رساند. سردبیر روزنامه TIME DOMESTIC درباره این عکس نوشت: "یک عکاس نه چندان مشهور عکسی گرفت که دنیا به خاطرش اشک ریخت" ... .

  ولی من مطمئنم  دنیای امروز برای کسی اشک نمی ریزد اگر اشک می ریخت فکری به حال کودکان افغانی که به راه افتادن آنها مصادف با کار کردن اجباري است بر می داشت، از کودک فلسطینی که به دنیا آمدن او مصادف با شنیدن صدای انواع سلاح مرگبار است حمایت می کرد، برای کودکان آفریقای جنوبی که در طفولیت مورد تجاوز قرار می گیرند فکری بر می داشت و با مافیای مواد مخدر که از کودکان و حتی جنازه آنها برای حمل مواد مخدر استفاده می کند با قدرت مبارزه می کرد و یا لااقل کودکان امروز خانه های فقر و مادرانی را که به علت ضعف مفرط، پس از به دنیا آوردن کودک خود با این دنیا وداع می کنند درک می کرد. 

                                                                                       مهندس   محمد زاده رحماني

پيروزي

   از دانستن

             يك راز

                  به دست مي آيد

                                    و فقط يك راز

                                                وجود دارد

                                   كه ارزش دانستن دارد:

                                        راز دروني خويشتن.

                               شاه كليدي

                        كه مي تواند

         همه درها را بگشايد

 آنجاست.

                                                                        "اشو زرتشت"