مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

تا کی به تمنای وصال تو یگانه         اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

خواهد که سر آید غم هجران تو یا نه        ای تیره غمت را دل عشاق نشانه

جمعی به تو مشغول و تو غایب زمیانه                  

رفتم به در صومعه عابد و زاهد         دیدم همه را پیش رُخت راکع وساجد

در میکده رهبانم و در صومعه عابد        گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه                

روزی که برفتند حریفان پی هر کار  زاهد سوی مسجد شد ومن جانب خمار

من یار طلب کردم و او جلوه گه یار     حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

او خانه همی جوید و من صاحب خانه                   

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو  هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو        مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

مقصود تویی... کعبه و بتخانه بهانه               

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید     پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید

عارف صفت روی تو درپیروجوان دید    یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

دیوانه منم ... من که روم خانه به خانه                   

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید               دیوانه برون از همه آئین تو جوید

تا غنچه ی بشکفته ی این باغ که بوید    هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید

بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه               

بیچاره بهایی که دلش زار غم توست   هر چند که عاصی  زخیل خدم توست

امید وی از عاطفت دم به دم توست          تقصیر  "خیالی"   به امید کرم توست

یعنی که گنه را به ازاین نیست بهانه

                                                            شیخ بهایی