امروز ، اولین روز از دومین ماه بهار ، روز بزرگداشت مقام شامخ شاعر و ادیب فرزانه و فرهیخته ایران زمین ، شیخ اجل ، سعدی شیرازی است .

 هم او که امروز پس از گذشت بیش از 700 سال از دورانش ، هنوز هم از آثار و حکایتهای نغز و غزلیات و ترجیع بندهای شیوایش ، بوی عشق و مهر و دوستی و انسانیت به مشام می رسد .

مقام شامخ سعدی ، این شاعر شیرین گفتار پارسی  را با خواندن غزلی نغز از دیوان او گرامی می داریم و بر خود می بالیم که پشتوانه فرهنگی و بن مایه تمدن غنی ایرانی ، سرایندگان چیره دستی چون سعدی شیرازی هستند .

ز اندازه بیرون تشنه ام ساقی بیار آن آب را

اول مرا سیراب کن ، وانگه بده اصحاب را

من نیز چشم از خواب خوش  بر می نکردم پیش از این

روز فراق دوستان ، شب خوش بگفتم خواب را

هر پارسا را کان صنم در پیش مسجد بگذرد

چشمش بر ابرو افکند باطل کند محراب را

من صید وحشی نیستم در بند جان خویشتن

گر وی به تیرم می زند استاده ام نشاب را

مقدار یار همنفس جز من نداند هیچکس

ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آب را

وقتی در آبی تا میان دستی و پایی میزدم

اکنون همان پنداشنم دریای بی پایاب را

امروز حالا غرقه ام تا با کناری اوفتم

آنگه حکایت گویمت درد دل غرقاب را

گر بی وفایی کردمی یرغو به  قاآن بردمی

کان کافر اعدا میکشد ، وین سنگدل احباب را

فریاد می دارد رقیب از دست مشتاقان او

آواز مطرب در سرا زحمت بود بواب را

سعدی چو جورش می بری نزدیک او دیگر مرو

ای بی بصر من می روم؟ او می کشد قلاب را